يُوسُفُ اى يوسف ع أَيُّهَا الصِّدِّيقُ اى نيك راست‌گوينده أَفْتِنا فتوى ده ما را فِي سَبْعِ بَقَراتٍ سِمانٍ در هفت گاو فربه كه يَأْكُلُهُنَّ بخورند ايشان را سَبْعٌ عِجافٌ هفت گاو لاغر وَ سَبْعِ سُنْبُلاتٍ خُضْرٍ و در هفت خوشه سبز وَ أُخَرَ يابِساتٍ و هفت خوشه خشك ديگر كه بر ايشان پيچيدند و خشك سازند همه حكما در ان حيرانند تو چه جواب گوئى لَعَلِّي أَرْجِعُ تا باشد كه بازگردم با جواب تمام إِلَى النَّاسِ بسوى مردمان يعنى ملك و ملازمان او لَعَلَّهُمْ يَعْلَمُونَ شايد به بركت تو ايشان بدانند تعبير اين واقعه را يا شرف و فضل تو معلوم كنند و بسوى خويش بخوانند قالَ گفت يوسف ع كه شما تَزْرَعُونَ كشت كنيد سَبْعَ سِنِينَ هفت سال كه بقرات سمان اشارت است بديشان دَأَباً زراعت به عادت مستمره خود فَما حَصَدْتُمْ پس آنچه بدرويد از غلات فَذَرُوهُ پس بگذاريد آن را فِي سُنْبُلِهِ در خوشه او يعنى حبوب را پاك مكنيد تا از سوسه و از آفات ايمن باشد و با غلاف خوشه ذخيره كنيد إِلَّا قَلِيلًا مگر اندك يعنى به قدر حاجت مِمَّا تَأْكُلُونَ از آنچه بخوريد كه آن را پاك سازيد ثُمَّ يَأْتِي پس بيايد مِنْ بَعْدِ ذلِكَ از پس اين سالها سَبْعٌ شِدادٌ هفت سال سخت كه سبع عجاف عبارت از ايشان است يَأْكُلْنَ بخورند اهل اين سالها يعنى كسانى كه در ان زمان باشند ما قَدَّمْتُمْ لَهُنَّ آنچه از پيش فرستاده باشيد يعنى ذخيره نهاده باشيد براى آن سالهاى قحط إِلَّا قَلِيلًا مگر اندكى مِمَّا تُحْصِنُونَ از آنچه نگاه داريد و ضبط كنيد براى تخم زراعت ثُمَّ يَأْتِي پس بيايد مِنْ بَعْدِ ذلِكَ از پس اين سالهاى قحط عامٌ فِيهِ سالى كه در ان يُغاثُ النَّاسُ فرياد رسيده شوند مردمان يا باران داده وَ فِيهِ يَعْصِرُونَ و در اين سال بيفشرند آنچه افشردنى باشد مثل انگور و كنجد و زيت و امثال آن و اين كنايت است از كثرت ثمار و گفته‌اند اشارت به دوشيدن شير است از پستان گاو و گوسفند و اين عبارت از فراخ سالى است چون يوسف ع تعبير تمام كرد ساقى بازگشته به خدمت ملك آمد و در محفل عام آن سخنها را بر وجهى كه شنيده بود تقرير كرد ملك را پسنديده افتاد و خواست كه به گوش خود از زبان يوسف ع بشنود به طلب وى فرستاد .